در باب گفتگو نکردن

پیشنهاد می کنم قبل از شروع متن، نوشته زیبای دکتر محسن رنانی را در باب گفتگو نکردن ما ایرانیان مطالعه کنید.

اگر حوصله خواندن این متن را ندارید احتمالا متن زیر هم چندان به دردتان نخواهد خورد.

اگر به رفتار بسیاری از ما از جمله خود من توجه کنید، ما به جای گفتگو کردن اکثرا عمل می کنیم؛ جبران و لجبازی می کنیم. به دلایل متعددی که در متن بالا هم به آن اشاره شده است ما از گفتگوی با دیگران حتی نزدیکترین افراد خودمان شامل خانواده، دوستان، همکاران اجتناب می کنیم و یا عموما آن را آنقدر به تعویق می اندازیم که دیگر به اصطلاح کار از کار گذشته است. از خودم برایتان مثال می زنم، مدتی بود به خاطر مشکلات و گرفتاری هایی که در زندگی برایم به وجود آمده نتوانستم آنطور که باید و شاید در محیط کارم حاضر شوم؛ از آنجایی که حوصله چندانی نداشتم (به دلیل همان مشکلات) اکثرا در مواقع اضطراری یا بهتر بگویم جایی که دیگر کارد به استخوان می رسید وارد عمل می شدم و کارم را انجام می دادم. من مشکلاتم را می دانستم، بی حوصلگی و با دل و جون کار نکردنم را می دانستم اما نخواستم درباره این مسئله با همکار یا مدیرم صحبت کنم. می دانستم برایم مشکل آفرین خواهد شد، اما به گفتگو تن ندادم.

درد و استرسی که ما از ناحیه همین گفتگو نکردن تحمل می کنیم هم کم نیست. حاضریم به خودمان فشار بیاوریم هر حرفی را تحمل کنیم، هر واکنشی را ببینیم اما حاضر به گفتگو کردن نیستیم.

ما برای گفتگو نکردن هزینه های زیادی می دهیم. همین که محیط کاری، رابطه عاطفی یا روابط دوستانه مان دچار مشکل می شود بخشی از انرژی ما را می گیرد، انرژی دیگری باید صرف رفع این مشکلات کنیم تا شرایط مثل قبل شود. حال آنکه با گفتگو کردن، با بیان مشکلاتمان نه تنها دچار چنین مشکلاتی نخواهیم شد بلکه همدلی دیگران را نیز برای خود خواهیم خرید و حس خوب همدلی را از دیگران دریافت می کنیم.

گفتگوی درست و اصولی با دیگران به نظر من دارای چند ویژگی است:

  • جرئت و توانایی پذیرش اشتباهات:

من حاضر باشم اگر جایی از گفتگو متوجه شدم اشتباهی کرده ام، آن را بپذیرم؛ عذر بخواهم و جبران کنم.

  • دوری از تفکر مطلق:

من بپذیرم که من نه تنها درست نمی گویم و نه تنها حرف من فقط درست نیست؛ بلکه ممکن است اشتباه فکر کنم یا تفکرم واقعیت نباشد بلکه برداشت من از واقعیت است که من آن را با واقعیت اشتباه گرفته ام.

  • توانایی گوش دادن و احترام به نظر دیگران:

بتوانم نظر دیگران را بشنوم، به نظرات متفاوت احترام بگذارم و نظر خودم را برابر با نظر دیگران و به عنوان یک نظر بپذیرم نه یک واقعیت.

  • توانایی رد و بدل کردن امتیاز:

اگر من امروز مشکلی دارم که نمی توانم کاری که بر عهده من است را انجام دهم با گفتگو با همسرم، همکارم، دوستم و …. از او خواهش کنم تا او جای من وظیفه مرا انجام دهد و در قبال این لطف برایش کاری انجام دهم.

گفتگو کردن با دیگران، بیان مشکلات و رد و بدل کردن امتیاز مقدمه یک دوستی خوب و عمیق، همکاری دلچسب و روابطی لذت بخش است و چه چیزی از این بهتر که من روابط بهتر و لذت بخش تری با دوستان و همکاران و شریک عاطفی ام داشته باشم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *